Çok yer değiştirmekten kaynaklanan renkli bir çocukluk dönemi: Konya, Mardin, Develi, Yahyalı derken aslında her bıraktığım yerde bir de parçam kalmış geç fark etmişim. Büyüdük büyüyoruz derken üç seneyi de yatılı okulda geçirmişiz ki üç senede kendime ne kattıysam bir o kadar da götürmüş o yurtlar... Bir garip de lise dönemi malum çatışmalarla dolu, 'ben büyüdüm' cümlesinin diplerine inmekle geçmiş biraz da zaman... Ardından Hacettepe Üniversitesi ve şimdiye kadar yaşadıklarını toplasan yine yanında sıfır kalacak hayat tecrübesi.. Yeter mi? Tabiki yetmez, örnek insanların yanına koyduğunda deveyle pire elbette. Fakat etkisi mercekle büyütülmüş ufak tefek acılar da olsa insanı bir nebze olgunlaştırıyordur sanırım. Her neyse şu an neyiz neciyiz ben de tam bilemedim. Memlekete gittiğinde sorarlar ya: 'oğlum sen şimdi ne olacan?' diye, hala büyüme derdindeyiz, önce adam olalım, gerisi teferruat...
"Hangi meyve oldu da dalında kaldı? Öyleyse ölmekten korkma, ham kalmaktan kork !" Hz.Mevlânâ(k.s).
